Waarom goed water niet mag opraken

Waarom goed water niet leeg mag zijn

Het klinkt op het eerste gezicht logisch: alles eruit filteren, dan is het water zuiver. En zuiver is goed. Precies zo werken omgekeerde osmose-installaties. Ze persen water door een halfdoorlatend membraan dat vrijwel alles tegenhoudt – schadelijke stoffen, kalk, maar ook alle mineralen en sporenelementen. Het resultaat is water zoals dat in de natuur vrijwel niet voorkomt.

Het probleem: dit membraan maakt geen onderscheid tussen goed en slecht. Het verwijdert alles.

Waarom uw lichaam mineralen in het water nodig heeft

Calcium: een van de belangrijkste mineralen voor botten en tanden. Maar calcium speelt ook een rol bij de bloedstolling, de spiercontractie en de signaaloverdracht tussen zenuwcellen. Een calciumtekort kan op lange termijn leiden tot osteoporose. Vooral voor veganisten of mensen met een melkeiwitintolerantie is calcium uit drinkwater een waardevolle aanvulling. De biologische beschikbaarheid van calcium uit water is goed: studies tonen een opnamegraad van 37 tot 49 % aan – vergelijkbaar met die uit melk.

Magnesium: Er is bijna geen enkele celfunctie die niet door magnesium wordt beïnvloed. Het is betrokken bij het energiemetabolisme, ondersteunt de spier- en zenuwfunctie en speelt een rol bij de opbouw van botweefsel. Magnesium is ook belangrijk voor het hart- en vaatstelsel en het centrale zenuwstelsel.

Kalium en natrium: samen zorgen ze voor de zogenaamde levensspanning aan het celmembraan – het elektrische potentieel dat de basis vormt voor de communicatie tussen uw cellen. Zonder dit evenwicht zouden uw zenuwen geen signalen kunnen doorgeven en zouden uw spieren zich niet kunnen samentrekken.

Sporenelementen: Zink, silicium, boor en andere sporenelementen komen in natuurlijke bronwater in kleine, maar waardevolle hoeveelheden voor. Ze ondersteunen het immuunsysteem, de celregeneratie en de groei. In de natuur komen ze in het water terecht terwijl het door verschillende gesteentelagen stroomt.

Wat de wetenschap zegt

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) is op dit punt duidelijk: ontzilt drinkwater moet worden verrijkt met mineralen. Dit standpunt is gebaseerd op uitgebreide studies die aantonen dat water dat langdurig arm is aan mineralen gezondheidsrisico's met zich meebrengt.

Studies uit Tsjechië en Slowakije hebben bij mensen die regelmatig osmosewater dronken, vaker spierkrampen, uitputting en elektrolytenstoornissen vastgesteld. Water met een laag calciumgehalte wordt in verband gebracht met een hoger risico op botbreuken bij kinderen. Ook zijn verbanden met vroeggeboorten en een laag geboortegewicht waargenomen. De WHO wijst erop dat gedemineraliseerd water bijzonder schadelijk kan zijn voor zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven.

Een vaak over het hoofd gezien aspect: wie met gedemineraliseerd water kookt, verliest bovendien mineralen uit het voedsel. Studies schatten het verlies aan calcium en magnesium op ongeveer 60 %. Bij sporenelementen zoals kobalt ligt dit zelfs boven de 80 %. Het water 'trekt' de mineralen uit het voedsel omdat het zelf zo arm is aan deze stoffen – een osmotisch effect.

Drinkwater met voldoende calcium en magnesium verlaagt daarentegen het risico op hart- en vaatziekten meetbaar. Bijzonder opvallend: het risico op plotselinge hartdood neemt bij mineraalarm water aanzienlijk toe.

Het tegenargument – en waarom dit niet alles verklaart

Sommige wetenschappers stellen dat de via water opgenomen hoeveelheden mineralen verwaarloosbaar zijn in vergelijking met die uit voedsel. Drieënhalf sneetjes volkorenbrood dekken ongeveer de helft van de dagelijkse magnesiumbehoefte van een volwassene – om dezelfde hoeveelheid via water binnen te krijgen, zou men meer dan 12 liter moeten drinken.

Dat klopt rekenkundig gezien. Maar daarbij worden twee zaken over het hoofd gezien: ten eerste gaat het bij water niet alleen om de hoeveelheid mineralen, maar ook om de biologische beschikbaarheid ervan. In water opgeloste mineralen kunnen bijzonder goed door het lichaam worden opgenomen. Ten tweede hebben de in het water aanwezige mineralen een structuurgevende functie – ze beïnvloeden de clustervorming en daarmee de eigenschappen van het water zelf.

De MAUNAWAI-aanpak

Wij kiezen voor een andere weg dan omgekeerde osmose. Onze PI-Technologie verwijdert schadelijke stoffen op een gerichte manier – en behoudt tegelijkertijd de waardevolle mineralen en sporenelementen. Meer nog: door 21 zeer poreuze minerale keramieken wordt de mineralenbalans van het water opnieuw in evenwicht gebracht.

Het resultaat is water dat niet alleen schoon is, maar ook rijk – precies zoals de natuur het bedoeld heeft. Geen leeg water dat mineralen aan het lichaam onttrekt, maar water dat het lichaam voedt.

Smaak als kwaliteitskenmerk

Er is een eenvoudige test die iedereen zelf kan doen: drink een glas osmosewater en daarna een glas MAUNAWAI-water. Het verschil is onmiddellijk merkbaar. Osmosewater smaakt vaak flauw en leeg – sommigen omschrijven het als „dood”. MAUNAWAI-water heeft smaak, frisheid en body. Dat komt door de mineralen, die het water niet alleen zijn gezonde eigenschappen geven, maar ook zijn karakter.

In de natuur komt mineraalvrij water vrijwel niet voor. Elke bron, elke beek, elk meer bevat mineralen – ze maken deel uit van de natuurlijke kringloop. Als we water drinken dat alle mineralen heeft verloren, drinken we iets dat in de natuur niet voorkomt. Ons lichaam is daar niet op berekend.

Goed water hoeft niet perfect zuiver te zijn. Het moet op een slimme manier worden gefilterd – vrij van wat er niet in thuishoort en rijk aan wat uw lichaam nodig heeft. Dat is de kern van de MAUNAWAI-filosofie: niet alles verwijderen, maar het juiste behouden.

Als u meer wilt weten over hoe onze PI-Technologie dit evenwicht tot stand brengt, lees dan verder in het gedeelte 'Onze technologie'.

Een opmerking over het debat

De discussie over mineralen in water is levendig in de vakwereld – en dat is maar goed ook. Beide partijen hebben argumenten, en wij respecteren ook het standpunt van degenen die de bijdrage van drinkwater aan de mineralenvoorziening als gering beschouwen. Wat voor ons de doorslag geeft: de WHO beveelt duidelijk aan om gedemineraliseerd water niet als drinkwater te gebruiken. En de studies naar gezondheidsrisico's van mineraalarm water zijn te talrijk om te negeren. Wij hebben gekozen voor de weg die ons – en de natuur – het meest zinvol lijkt.