Waarom 'alles verwijderen' niet de beste oplossing is

Waarom we mineralen behouden in plaats van verwijderen

Er is nauwelijks een discussie in de wereld van waterfilters die zo controversieel is als de vraag: osmose of niet? Omgekeerde-osmose-installaties behoren tot de krachtigste filtersystemen op de markt. Ze verwijderen vrijwel alles uit het water – schadelijke stoffen, ziektekiemen, maar ook alle mineralen en sporenelementen.

Bij MAUNAWAI hebben we bewust gekozen om deze aanpak niet te volgen. Niet omdat osmose slecht werkt – het is een indrukwekkende technologie. Maar omdat we ervan overtuigd zijn dat filtratie meer moet zijn dan alleen verwijdering. Goed water is niet simpelweg water zonder schadelijke stoffen. Het is water dat qua eigenschappen dicht in de buurt komt van natuurlijk bronwater.

Hoe omgekeerde osmose werkt

Het principe is eenvoudig: water wordt onder hoge druk door een halfdoorlatend membraan geperst. Dit membraan laat watermoleculen door, maar houdt vrijwel alle opgeloste stoffen tegen – zowel mineralen als schadelijke stoffen. Aan de ene kant van het membraan verzamelt zich het „zuivere” water, aan de andere kant de geconcentreerde reststoffen, die als afvalwater worden afgevoerd.

Het resultaat: water met een TDS-waarde (Total Dissolved Solids) die bijna nul is. Technisch gezien indrukwekkend. Maar is het ook biologisch gezien zinvol?

Het probleem met 'leeg' water

Gedemineraliseerd water gedraagt zich anders dan natuurlijk water. Het mist de interne oppervlakken die ontstaan door opgeloste mineralen. Zonder deze oppervlakken heeft het water minder energie en minder structuur. Het is – figuurlijk gesproken – 'hongerig': het heeft de neiging om mineralen uit zijn omgeving op te nemen in plaats van ze af te geven.

De WHO is op dit punt duidelijk: ontzilt drinkwater moet worden geremineraliseerd voordat het als drinkwater wordt gebruikt. Studies uit Tsjechië en Slowakije hebben bij mensen die regelmatig osmosewater dronken, vaker spierkrampen, uitputting en elektrolytenstoornissen vastgesteld. Water met een laag calciumgehalte wordt in verband gebracht met een hoger risico op botbreuken bij kinderen.

Een vaak over het hoofd gezien aspect: wie met gedemineraliseerd water kookt, verliest bovendien mineralen uit het voedsel. Het water 'trekt' de mineralen uit het voedsel – een osmotisch effect. Studies schatten het verlies aan calcium en magnesium op ongeveer 60 %, bij sporenelementen zoals kobalt zelfs op meer dan 80 %.

De TDS-valkuil

Sommige aanbieders van osmose-installaties gebruiken zogenaamde TDS-meetapparaten om de vermeende superioriteit van hun water aan te tonen. Deze kleine apparaten meten de elektrische geleidbaarheid van het water en geven een getalswaarde weer: hoe lager, hoe 'zuiverder'.

Wat daarbij verzwegen wordt: een lage TDS-waarde betekent vooral dat er weinig geladen deeltjes – dus mineralen – in het water zitten. Dat zegt niets over de afwezigheid van giftige stoffen. De meeste schadelijke stoffen, zoals pesticiden, hormonen en medicijnresten, zijn ongeladen en worden door TDS-metingen helemaal niet geregistreerd. Een lage TDS-waarde kan dus zowel 'vrij van schadelijke stoffen' betekenen als simpelweg 'arm aan mineralen'.

De elektrolyse-show

Bijzonder misleidend zijn openbare demonstraties waarbij gebruik wordt gemaakt van elektrolyse. Twee metalen staafjes worden in het te testen water gedompeld en er wordt stroom doorheen geleid. In mineraalrijk water ontstaat zichtbaar meer gas en – wanneer ijzeren elektroden worden gebruikt – een bruinachtige verkleuring. Dit wordt ten onrechte gepresenteerd als 'bewijs' voor giftige stoffen in het water.

De waarheid: de reactie geeft alleen het mineraalgehalte aan. Als men dezelfde hoeveelheid zuiver keukenzout in osmosewater doet, krijgt men precies dezelfde reactie. En de bruinachtige verkleuring? Die is afkomstig van de roest van de ijzeren elektroden – niet uit het water. Met roestvrijstalen elektroden blijft deze uit.

De MAUNAWAI-aanpak

Onze aanpak is anders: wij verwijderen gericht de schadelijke stoffen en behouden de waardevolle mineralen. De onafhankelijke analyses van het IIREC-instituut bevestigen: MAUNAWAI-water bevat na filtratie een uitgebalanceerde mineralenbalans – calcium, magnesium, kalium en sporenelementen in natuurlijke concentraties.

Daarnaast verbruikt ons systeem geen stroom, produceert het geen afvalwater en heeft het geen zouten of chemicaliën nodig. Een osmose-installatie verbruikt voor elke liter drinkwater drie tot vijf liter afvalwater. Bij een vierpersoonshuishouden dat drie liter per dag filtert, is dat tot wel 15 liter afvalwater – dagelijks.

Houdbaarheid en smaak

Een ander verschil dat in het dagelijks leven opvalt: MAUNAWAI-water is langer houdbaar dan osmosewater. Mineraalrijk water heeft stabielere interne structuren – de mineralen vormen interne oppervlakken waaraan de membraanstructuur van het water zich opbouwt. Osmosewater mist deze interne oppervlakken. Het kan zijn structuur niet behouden en neemt snel de smaak aan van de container waarin het wordt bewaard.

Dat verklaart ook het smaakverschil: MAUNAWAI-water heeft karakter – het smaakt fris, zacht en levendig. Osmosewater wordt door velen omschreven als vlak en „leeg”.

Eerlijkheid: waar osmose goed in is

We willen eerlijk blijven. Omgekeerde osmose heeft zijn nut – bijvoorbeeld in de industrie, bij zeewaterontzilting of in regio’s met sterk vervuild water, waar een volledige verwijdering van alle stoffen de veiligste optie is. Ook voor bepaalde medische toepassingen, waarbij absoluut zuiver water nodig is, is osmose de juiste keuze.

Voor de dagelijkse drinkwaterbehoefte in een Midden-Europees huishouden vinden wij onze aanpak echter de betere keuze. Niet omdat osmose 'slecht' is, maar omdat het menselijk lichaam evolutionair is ingesteld op mineraalrijk water – en niet op gedestilleerd water.

Ons standpunt

Wij respecteren wat de natuur aan het water toevoegt. Wij verwijderen alleen wat de mens eraan heeft toegevoegd. Dat is ons uitgangspunt – en het onderscheidt ons van elk osmosesysteem op de markt. Als u meer wilt weten over het belang van mineralen in water, lees dan ons artikel 'Mineralen in water' in de rubriek 'Water begrijpen'.